เวลาที่มีคนพูดว่า “มาตรา 112 ไม่เกี่ยวกับการเมือง” หรือ “ไม่ควรมีนิรโทษกรรมให้คนพวกนี้” สิ่งที่น่าสังเกตก็คือ คนเหล่านี้มักจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ใครเป็นคนแจ้งความ

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนฟ้อง
ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นจริง
ไม่เคยอ่านคำร้อง
ไม่รู้ว่าใครคือเหยื่อ ใครคือผู้ถูกกล่าวหา

แต่กลับแน่วแน่เหลือเกินว่า “ต้องไม่มีการนิรโทษกรรม”
บางคนถึงขั้นไม่อยากให้มีการไต่สวนด้วยซ้ำ
แถมยังเห็นด้วยกับการไม่ยอมให้เบิกหลักฐานตามความจริง

บางคนอาจจะแย้งว่า “ก็รู้จักนะ อย่างกรณีคนชื่อ…“
แต่กรณีดังไม่ถึง 5% ของคดีทั้งหมด (ตามรายงานของ TLHR)
และในความเป็นจริง หลายคดีไม่มีแม้แต่รายละเอียดสาธารณะให้ตรวจสอบ
แค่จะหาหมายเลขคดียังยาก
มีคดีจำนวนมากที่แม้แต่ทนายของผู้ต้องหาก็ยังเข้าไม่ถึงเอกสารหรือหลักฐานได้ทันที
ต้องยื่นคำร้อง ขออนุญาต ขอสำเนา เสียเวลาเป็นเดือน

ดังนั้นการอ้างว่า “รู้” ทั้งที่ไม่รู้
หรือเลือกจะรู้เฉพาะที่เข้ากับความเชื่อของตัวเอง
มันไม่ใช่ความรู้ แต่มันคือความไม่รู้แบบมีเจตนา

พวกเขาอาจจะไม่รู้จริงๆ และนั่นคือความไม่รู้ที่อันตราย
หรือพวกเขาอาจจะรู้ว่าไม่รู้ แต่เลือกจะเพิกเฉย เพราะต้องการใช้ 112 เป็นเครื่องมือทางการเมือง

สุดท้ายแล้ว การไม่ยอมให้นิรโทษกรรม 112 จึงไม่ใช่เรื่องศีลธรรม ไม่ใช่เรื่องกฎหมาย และไม่ใช่เรื่องความสงบเรียบร้อยของบ้านเมือง

แต่มันคือเจตนาทางการเมือง
โดยเฉพาะเมื่อคุณไม่รู้แม้แต่ชื่อของคนที่แจ้งความ